De Bearded Collie Standard
Algemene verschijning Een slanke, actieve hond, langer dan hij hoog is in de verhouding van (ongeveer) 5:4; lengte gemeten vanaf de borst tot het zitbeen. Teven mogen iets langer zijn. De hond moet, hoewel stevig gebouwd, voldoende daglicht onder het lichaam laten zien en mag niet te zwaar gebouwd tonen. Een levendige, onderzoekende uitdrukking is een onderscheidend kenmerk van dit ras. Karakteristieken Attent, levendig, vol zelfvertrouwen en actief. Temperament Een standvastige, intelligente werkhond zonder enig teken van nervositeit of agressie. Hoofd Het hoofd moet in verhouding zijn met de rest van het lichaam. De schedel is breed, vlak en vierkant. De afstand tussen stop en occiput (jachtknobbel) is hetzelfde als die tussen de ooropeningen. Voorsnuit sterk en even lang als de afstand tussen stop en occiput; het geheel geeft een effect van een hond met een sterke voorsnuit en ruim voldoende ruimte voor de hersenen. De stop moet matig diep zijn. Neusspiegel is groot en vierkant, meestal zwart, maar zich aanpassend aan de vachtkleur van blauwe en bruine honden. Neus en lippen effen gekleurd zonder vlekken of stippen. De kleur van lippen en oogranden moet hetzelfde zijn als die van de neus. Ogen Oogkleur moet harmoniëren met de kleur van de vacht. De ogen moeten wijd uiteen staan en groot, zachtmoedig en vriendelijk zijn, maar niet uitpuilen. Wenkbrauwharen groeien naar boven en buigen dan naar voren, maar mogen niet zo lang zijn dat ze de ogen bedekken. Oren Middelmatig lang en hangend. Wanneer de hond attent is worden ze aan de basis opgetrokken tot gelijke hoogte als de schedel, maar niet erboven; zo de breedte van de schedel schijnbaar vergrotend. Mond Tanden en kiezen zijn groot en wit. Sterke kaken met een perfect, regelmatig en volledig schaargebit, dit wil zeggen dat de snijtanden van de bovenkaak precies voor die van de onderkaak staan en dat de tanden recht in de kaak geplaatst zijn. Tanggebit is toegestaan, maar ongewenst. Hals Van gemiddelde lengte; gespierd en licht gebogen. Voorhand Schouderbladen moeten goed schuin naar achteren liggen. De voorbenen moeten recht zijn, loodrecht staan en goed bot hebben. Rondom bedekt met ruig haar. Middenvoet moet soepel zijn, maar mag geen zwakte vertonen. Lichaam De lengte van de rug moet komen van de lengte van de ribbenkast en niet van de lendenen. De rug recht. Ribben goed gewelfd bij de aanzet, maar niet tonvormig. Lendenen sterk; borst diep om zo voldoende ruimte te geven voor hart en longen Achterhand Goed gespierd met goede tweede dijen, goed gebogen kniegewrichten en lage hakken. De middenvoet loodrecht op de grond en in normale stand juist achter de loodlijn vanaf het zitbeen getrokken. Voeten Ovaal van vorm met sterke voetzolen. De tenen zijn gebogen en liggen dicht tegen elkaar. Goed behaard, ook tussen de teenkussens. Staart Laag aangezet, zonder haak of krul, en lang genoeg om met de laatste wervel tenminste de punt van de hak te raken. Laag gedragen met aan het eind een opwaartse buiging bij het staan of lopen; bij grotere snelheid mag de staart hoger gedragen worden, echter nooit over de rug. Overvloedig behaard. Gangen Het gangwerk moet soepel, vloeiend en goed uitgrijpend zijn en met een minimum aan inspanning veel grond beslaan. Vacht Dubbel met een dichte, zachte, wollige ondervacht. Bovenvacht recht, hard en ruig, niet wollig en zonder krul, al is een lichte slag toegestaan. De lengte en de dichtheid van het haar moeten voldoende zijn om een beschermende vacht te vormen en de belijning van de hond te doen uitkomen, zonder de natuurlijke lijnen van het lichaam te verdoezelen. De vacht mag op geen enkele wijze worden getrimd. De neusrug moet spaarzaam bedekt zijn met haar, dat aan de zijkant iets langer mag zijn om juist de lippen te bedekken. Vanaf de wangen, de lippen en vanonder de kin wordt de vacht naar de borst toe steeds langer en vormt zo de typische baard. Kleur Deze is: leikleurig, roodachtig bruin, zwart, blauw, alle tinten grijs, bruin –zandkleurig, met of zonder witte aftekeningen. Als de hond wit heeft, dan alleen op de voorsnuit, als bles op de schedel, aan de staartpunt, op de borst, benen en voeten; indien aan de hals, dan niet achter de schouder, uitgaande van de inplanting. Ook geen wit boven de hakken aan de buitenzijde van de achterbenen. Enige tan-aftekening is toegestaan op de wenkbrauwen, aan de binnenkant van de oren, op de wangen, onder de staartaanzet en op de benen tussen de hoofdkleur en het wit. Maten Ideale maten: - reuen, van 53 tot 56 cm (21-22 inches), - teven, van 51 tot 53 cm (20-21 inches). Algehele kwaliteit en lichaamsverhoudingen zijn belangrijker dan de maat, maar een te grote afwijking van de ideale maat moet niet worden aangemoedigd. Fouten Iedere afwijking van bovenstaande moet als fout worden aangemerkt en de beoordeling van de ernst van de fout moet in verhouding staan tot de mate waarin de fout zich voordoet. N.B.: Reuen moeten twee normale teelballen hebben, die volledig in het scrotum zijn ingedaald.
Geschiedenis van de Bearded Collie
De Exacte geschiedenis en het ontstaan van het ras Bearded Collie is moeilijk te achterhalen. Men vermoed dat honderden jaren geleden de voorvaders van de Beardie uit Centraal Europa en Azië zijn aangekomen in Groot-Brittanië samen met kudden schapen. Later, zoals blijkt uit een document uit 1514 van een Poolse zeevaarder, kwamen handelaars uit Midden-Europa om granen te ruilen voor schapen en wol. Deze handelaars brachten honden mee, die hielpen om de schapen op en af de schepen te loodsen. De kwaliteit en het nut van deze herdershonden werd door de Engelsen ingezien en al gauw werden niet alleen schapen maar ook honden geruild. Door kruisingen van deze verschillende rassen is vermoedelijk de Highland Collie ontstaan, later bekend als Bearded Collie. Als mogelijke voorvaders worden de Russische Owtchaka, de Nizinny (Poolse Herdershond), de Welsh Grey (die eruit zag als een kleinere Beardie) alsook de Barbucho genoemd. Begin deze eeuw, in 1912, stichtten enkele liefhebbers de Bearded Collie Club in Edinburgh en probeerden ze het ras te laten registreren in de Engelse Kennel Club. Doch deze inspanningen werden teniet gedaan door het uitbreken van de eerste wereldoorlog. De Bearded Collie leefde verder geïsoleerd in de Schotse Highlands. Door hun kwaliteiten als goede schapendrijvers en door hun vacht die bestand was tegen de vochtige kilte in de Highlands werd het ras zuiver gehouden door de schapenherders. De naam Collie verwijst naar de schapen die ze hoedden, de Schotse "coallie", een schaperas met het typische zwarte hoofd. Pas in 1948 werd de eerste Bearded Collie geregistreerd. "Jeanny of Bothkennar" kwam in het bezit van Wendy Willison in 1944. Ze kocht een herdershond waarvan ze dacht dat het een sheltland sheepdog was. Het bleek echter een bruine Bearded Collie te zijn. Het was liefde op het eerste zicht. Ze probeerde kost wat kost dit ras verder te laten bestaan, en ging op zoek naar een geschikte Beardie-reu, die de werkkwaliteiten en intelligentie samen met Jeanny zou doorgeven. Uiteindelijk vond ze "Bailie of Bothkennar". Later kocht ze een tweede teef, "Bess of Bothkennar", die ook voor meerdere nakomelingen zorgde. Mevr. Willison nam deel aan wedstrijden met haar Bearded Collie en al vlug deelden velen haar passie voor dit ras. Sinds 1955 probeerde ze het ras officieel te laten erkennen. Dit lukte pas in 1967, toen de Britse Kennel Club de nodige 150 honden had geregistreerd. Later werden de Bearded Collies van Mevr. Willison geplaatst bij vrienden en kennissen die haar passie deelden. Enkele Beardies werden geëxporteerd naar het buitenland. Zo werd de kennelnaam Bothkennar wereldwijd verspreid. Dankzij de inspannigen van Mevr. Willison en vele andere Beardie-liefhebbers kunnen wij nu dagelijks genieten van deze heerlijke knuffels.
|
|
vzw Bearded Collie Club Belgium KKUSH 1121 |
